Buongiorno,

Ik wil jullie vertellen hoe ik mij vandaag voel. En daar gaan we heeel lang voor terug.
In juli 1982, finale WK, Italië – Duitsland... de goal van Tardelli! Die schreeuwde over dat hele plein... jaaaaaaaa!
Wel zo voel ik me vandaag!

Vandaag zijn we hier samen om mijn passie voor Italië aan jullie voor te stellen, om mijn familie, La Famiglia Bongiorno aan u voor te stellen.

Alles is begonnen in 2009. We waren op zoek naar een naam voor mijn bedrijf. En niets was beter dan mijn naam... een goede morgen begint altijd ’s morgens, en niet ’s avonds, en niet ’s middags.
’s Morgens... buongiorno!

En ik had een passie... mijn grootste passie dat was Italië.
Dus heel simpel: we steken in een hart, dat puur en volledig is, een Italiaanse tricolore.
Wel jongens, hooo, sjiek dat die was! Niet normaal!

Dan zijn we op zoek gegaan naar DE Pure Italian Taste. Want ik wou iedereen, maar dan ook iedereen laten kennis maken met La Famiglia Bongiorno. The Pure Italian Taste.

En we zijn begonnen met Napoli. Waaaw! Napoli!
De meesten zouden mij voor gek verklaard hebben. Maar neen, niet een Bongiorno.
We zijn gaan zoeken naar de beste, de béste citroenen op de markt. En daar hebben we een Limoncello van gemaakt waar je vandaag nog allemaal je vingers van aflikt.

En toen wilde ik een tweede, want met ene zijn we niks, en we zijn gaan zoeken, kijken.
Ooo, skivakanties dat we meegemaakt hebben! ... waar anders dan in Italië?
En daar dronken we alleen maar Fragolina...
Jaaa... zoeken Vincenzo!
De beste bosaardbeitjes, de beste combinatie maken... wel, hier... Fragolina di Bongiorno!

Maar er miste nog iets... de Famiglia Bongiorno miste nog de harde kern, de diepte, de diepte van de liefde voor een land en voor familie.
En waar heb ik die gevonden?

Wel, ik stapte uit het vliegtuig in Palermo, echt jongens... 20 graden... en met mijn voeten op de grond voelde ik dat ik iets op de markt moest brengen dat Sicilië eerde en mijn papa!
Waaaw! Giuseppe Bongiorno, die met een doos vanuit Sicilië naar België moest komen om het ons goed te laten hebben.

Het heeft niet lang geduurd, een beetje zoeken, ... links, rechts, ... kijken, proeven.
Tot op een morgen, op een bloedmooie morgen, in Taormina... jongens, de mooiste plaats van deze wereld... op een terrasje, een bloedmooie, gekrulde haren-Siciliaanse mij kwam vragen of ze mij een appelsiensap mocht aanbieden als ontbijt.
Ik zei ‘doe maar’ en wat kreeg ik... een rode appelsienensap. Waaaw! Dat is mooi, én lekker!

Die dame wist me te vertellen dat ze er een paar in haar tuin had staan... ze zei ‘kom maar eens even mee, kom maar kijken’... Tarocco’s, Sanguinello’s! Niet normaal!

Maar, op z’n Siciliaans, binnen de twintig minuten, zat ik op de falde van de Etna, jongens, in het midden van een kwekerij en boomplantages van Sanguinello’s en Tarocco’s.
Maar lekker! En mooi!
Dit wil ik! Dit is Bongiorno waardig!

En dadelijk zijn we overgegaan tot productie van de Don Pepé.
Giuseppe Bongiorno, dat was de familieman, dat was de man die iedereen bij elkaar bracht, en geen enkele mogelijkheid ging voorbij of er was feest.

En dit was een feest! Niets beters kon ik gebruiken dan Don Pepé op mijn fles!
Want ik wilde in jullie leven het Siciliaans feest brengen en Sicilië naar België brengen was niet gemakkelijk!
Dus wat hebben we gedaan? Dus we hebben de Don Pepé naar België gebracht.

En dit zal niet de laatste zijn... Arrivederci!